2007 - Πάρος

Απίστευτο μέρος.. Το γεφυράκι της Νάουσας στην Πάρο..

Κοριτσάρες μου σας λατρεύω..

Να γυρίσεις πίσω..

«Να γυρίσεις πίσω..» Τι ωραίος στίχος.. Και τι ωραίο τραγούδι.. Αφορμή για να γυρίσω πάλι στα παλιά.. Ξέρω ότι είναι λάθος.. Αλλά το μυαλό δύσκολα το ελέγχεις..
Και εγώ θέλω πολύ να το ελέγξω αλλά… Κάπου χάνω το παιχνίδι.. Ένα παιχνίδι ατελείωτο.. Περιμένω να σφυρίξει για την λήξη αλλά τίποτα.. Οι μέρες περνάνε και όλα μένουν ίδια.. 3 μήνες τώρα και εγώ ακόμα εκεί.. Μαζί με σένα περνάμε ώρες ατελείωτες.. Κουβεντιάζουμε χωρίς να καταλήγουμε πουθενά.. Είσαι και εσύ σαν και μένα.. Τα δίνεις όλα.. Αγάπησες και έδωσες ότι είχες.. Αλλά ο άλλος τυφλώθηκε.. Δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα κούκλα μου.. Η ώρα σας δεν ήταν αυτή που ζήσατε στις διακοπές.. Η ώρα σας θα έρθει και θα μείνει και στους δύο αξέχαστη.. Θα ζήσετε ότι δεν έχετε φανταστεί.. Η ζωή παίζει τρελά παιχνίδια.. Και το ξέρουμε και οι δύο.. Να το θυμάσαι αυτό.. ΝΑ θυμάσαι αυτά που σου έχω πει.. Σ’αγαπάω και θα είμαι εδώ σε κάθε στιγμή της ζωής σου.. Να τα περάσουμε μαζί.. Όλα..

Η αγάπη έχει τους πολλούς παράξενους δρόμους της...

Τσάρλς Μπουκόφσκι

Αγαπημένο απόσπασμα από το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη..

ΙV. Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς

Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ακούς

Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς

Μαχαίρι

Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς

Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς

Είμ’εγώ,μ’ακούς

Σ’αγαπώ,μ’ακούς

Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ

Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς

Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες

Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς

Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι

Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς

Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,ν’ακούς

Τών ανθρώπων

Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει

Στά νερά ένα-- ένα , μ’ακούς

Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς

Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς

Όπου κάποτε οί φιγούρες

Τών Αγίωνβγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς

Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς

Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω

Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς

Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους

Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς

Τής αγάπης

Μιά γιά πάντα τό κόψαμε

Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς

Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς

Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας

Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς

Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς

Μές στή μέση τής θάλασσας

Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς

Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς

Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς

Άκου,άκου

Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;

Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς

Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς....

Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς....;

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Μ.Β μου..

.... περίεργα ....

Τώρα περιμένει μήνυμά μου για να του πω αν θα βρεθούμε, δεν ξέρω τι κάνουμε, που πάμε. Παριστάνουμε κ οι δύο ότι δεν τρέχει τίποτα αλλά μέσα μου τίποτα δεν είναι το ίδιο. Ίσως να είμαι εγώ η περίεργη, η στριμμένη της υπόθεσης, το μόνο που ξέρω και με νοιάζει είναι ότι δεν είναι λίγες οι φορές που τσακωνόμαστε για ασήμαντα πράγματα. Μπορεί να με ξενερώσει πάρα πολύ εύκολα. Δυο κουβέντες αρκούν για να μου ρίξει το κέφι και τη διάθεση.. Δεν ξέρω όμως τι πρέπει να κάνω.. Μακριά του η ζωή μου θα είναι άδεια.. Μόνο που σκέφτομαι ότι δεν θα υπάρχει ΕΚΕΙΝΟΣ να μου στείλει μια καλημέρα το πρωί, να με ρωτήσει πως πήγε το μάθημα.. Απλά πράγματα που όμως μετά από δύο χρόνια μου έχουν γίνει απαραίτητα, αναγκαία.. Μπορεί σε μερικούς να φαίνονται ανόητα και παιδιάστικα αυτά, έτσι όμως βλέπω το θέμα.. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα το ξεπεράσω, δεν θα πεθάνω κιόλας.. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω αν θέλω να το ξεπεράσω, αν θέλω να τον χάσω από τη ζωή μου.. Από την άλλη είναι και ο εγωισμός μου στη μέση.. Δεν θέλω ούτε να το φανταστώ ότι μπορεί να γυρίσει στην άλλη. Δεν μπορεί να καταλάβει ότι δεν κάνει για αυτόν? Έφαγε κέρατο από αυτή την κοπέλα και το ξέρει. Κι όμως στην πρώτη δυσκολία ήταν έτοιμος να τρέξει κοντά της. Να γυρίσει πίσω. Εκεί που προδόθηκε. Δεν το χωράει το μυαλό μου αυτό το πράμα.. Ειλικρινά.. Δεν μπορώ να δώσω καμία εξήγηση.. Γνωρίζοντάς τον και από την καλή και από την ανάποδη ξέρω ότι ο εγωισμός του δεν θα του επέτρεπε ποτέ να γυρίσει.. Και τον εγωισμό του, τουλάχιστον μαζί μου, δεν τον έχει βάλει ποτέ πάνω από την καρδιά του.. με εκείνη γιατί να το κάνει? Και η υποκρισία του είναι κάτι ακόμα που δεν αντέχω.. καταλαβαίνω πότε εκείνη υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Πότε τον έχει πάρει τηλέφωνο. πότε μιλάνε, πότε του έχει στείλει μήνυμα. Πότε του έχει κάνει αναπάντητη. Το καταλαβαίνω γαμώτο. Το νιώθω. Αυτό με σκοτώνει.. Ότι της επιτρέπει, (ή αλλιώς της επέτρεψε) να μου κάνει κακό.. να με επηρεάσει, να με βλάψει.. Και δεν είναι μόνο αυτή στη μέση.. Είναι και οι φίλοι του, αν μπορεί κανείς να τους αποκαλεί έτσι.. Κάποιος που δεν σέβεται την κοπέλα σου είναι φίλος? Που μιλάει με τον χειρότερο τρόπο για αυτήν.. Είναι φίλος? Έχω χάσει την ηρεμία μου και τον εαυτό μου μαζί.. Δεν ξέρω που θα μας βγάλει.. Δεν ξέρω πως θα καταλήξει.. Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν θα αντέξω για πολύ ακόμα.. Όχι για πολύ..

Γιατί..

Γιατί η ώρα δεν περνάει,

γιατί το βλέμμα να΄ναι κενό,

γιατί η σκέψη αυτή με πονάει,

γιατί να μη βλέπω ουρανό..

Γιατί να σε θυμάμαι ακόμα,

γιατί δεν έχω αλλάξει ζωή,

γιατί να νιώθω ξένο το σώμα

κι η καρδιά μου κλειστή,

έχει πια αποκλειστεί σε χειμώνα βαρύ...

Γιατί να μη μπορείς στα μάτια να με δεις,

μιλάω με τον Θεό κανείς δεν είναι εδώ,

γιατί δε το τολμάς και ζεις στο ψέμα σου,

να βρεις τι κρύβεται κάτω απ΄το δέρμα σου...

Γιατί να μη μπορείς τι νιώθεις να μου πεις,

δε ξέρεις τι ζητάς δεν ξέρεις ν΄αγαπάς,

γιατί δεν άνοιξες ποτέ σου τη ψυχή,

γιατί την έκλεισες για πάντα φυλακή...

Γιατί να μη μπορείς ότι σου συμβαίνει να το μοιραστείς,

γιατί δεν το προσπαθείς...

Γιατί στον ίδιο δρόμο βαδίζω,

αφού δεν βγάζει πια πουθενά,

γιατί μόνο σε θαύμα να ελπίζω,

κι η δική μας σκηνή μια συνήθεια κοινή,

τεντωμένο σχοινί...

Γιατί να μη μπορείς στα μάτια να με δεις,

μιλάω με τον Θεό κανείς δεν είναι εδώ,

γιατί δε το τολμάς και ζεις στο ψέμα σου,

να βρεις τι κρύβεται κάτω απ΄το δέρμα σου...

Γιατί να μη μπορείς τι νιώθεις να μου πεις,

δε ξέρεις τι ζητάς δεν ξέρεις ν΄αγαπάς,

γιατί δεν άνοιξες ποτέ σου τη ψυχή,

γιατί την έκλεισες για πάντα φυλακή...

Γιατί να μη μπορείς ότι σου συμβαίνει να το μοιραστείς,

γιατί δεν το προσπαθείς,

γιατί να μην μπορείς...

Γιατί να απειλούμαστε..

Υπάρχουν στιγμές που νιώθουμε ότι σε μία σχέση απειλούμαστε.. Όλες τις έχουμε περάσει έτσι? Από τι όμως? Άλλες από τους/τις φίλους/ες του συντρόφου μας, άλλες από τις πρώην του και άλλοι από τον ίδιο μας τον εαυτό... Το θέμα είναι ένα όμως, ότι οτιδήποτε και να συμβαίνει από τα παραπάνω καταστρέφουμε τη σχέση μας, πληγωνόμαστε εμείς οι ίδιες και σε πολλές περιπτώσεις και ο σύντροφος μας. Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως..

Περίπτωση 1η: Απειλή από τους/τις φίλους/ες.
Σε καμία περίπτωση δεν φταίμε εμείς, μιλώντας πάντα σε φυσιολογικά επίπεδα και σε περιπτώσεις που δεν καταπιέζουμε τον σύντροφό μας, που δεν τον αποκόπτουμε από την παρέα του, που έχουμε την καλύτερη συμπεριφορά απέναντι στους/στις φίλους/ες του και που προσπαθούμε να τους/τις κάνουμε να μας συμπαθήσουν και όχι να μας αντιπαθήσουν ή να μας κράζουν!!! Αν ισχύουν τα παραπάνω τότε σίγουρα δεν φταίμε εμείς αν οι κομπλεξικοί φίλοι του ή οι χαζοχαρούμενες και ψωνάρες φίλες της μας θάβουν πίσω από την πλάτη μας ενώ μπροστά μας το παίζουν φιλαράκια. Τώρα θα μου πείτε ποιος φταίει? Συνήθως φταίνε οι φίλοι/ες που δεν έχουν την ωριμότητα να καταλάβουν ότι ο φίλος τους είναι σε μία σχέση που ήταν δική του επιλογή και δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι αυτός ο άνθρωπος μας διάλεξε για να είμαστε μαζί του. Και σε ελάχιστες περιπτώσεις φταίει ο σύντροφός μας που έχει δώσει στην παρέα του τον αέρα και τα δικαιώματα να ανακατεύεται στην ερωτική του σχέση και να τον επηρεάζει Και τι εννοώ όταν λέω αέρα και δικαιώματα???? Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα και δεν είναι της παρούσης. (Γράψτε μου εσείς αν θέλετε, τι πιστεύετε για αυτό) . Το σημαντικό είναι αν κάνουμε εμείς κάτι για αυτό το φαινόμενο και πως το αντιμετωπίζουμε. Η καλύτερη αντιμετώπιση ενός τέτοιου φίλου ή μιας τέτοιας φίλης του συντρόφου μας είναι η ‘‘Face to face’’. Είναι αποδεδειγμένα ο πιο αποτελεσματικός τρόπος. Βέβαια δεν είναι λίγες οι φορές που ο σύντροφός μας έχει πρόβλημα με αυτή την λύση.
Αυτό δεν πρέπει να μας απασχολεί καθόλου! Αφού εκείνος δεν είναι σε θέση να υπερασπιστεί τις επιλογές του στους τρίτους της σχέσης (και μαζί να υπερασπιστεί και εμάς) τότε πρέπει να το κάνουμε εμείς αυτό. Υπάρχουν συνέπειες. Όπως σε κάθε κίνησή μας στη ζωή. Δεν νομίζω όμως ότι αυτές οι συνέπειες πρέπει να μας αποθαρρύνουν.. Μπορεί να σας φανεί εγωιστικό αλλά πρέπει να βάζουμε τον εαυτό μας καμιά φορά πάνω από τους άλλους. So, πάρτε το θάρρος να βάλετε μερικούς ανθρώπους στη θέση που τους αρμόζει και μην επιτρέψετε ποτέ σε κανέναν άλλο να σας μειώσει ή να σας κάνει να νιώσετε αδύναμο/η...

Περίπτωση 2η: Απειλή από τις πρώην.
Δεν ξέρω αν έχετε περάσει ποτέ από αυτή την θέση αλλά πιστέψτε με είναι το χειρότερο σε μία σχέση.. Η σκιά του παρελθόντος.. Δεν έχει σημασία ποιανού από τους δύο συντρόφους επηρεάζει.. Μην είμαστε ρατσιστές.. Είτε αυτός που το περνάει είναι άντρας είτε γυναίκα το αίσθημα είναι το ίδιο.. Ένα αίσθημα ανασφάλειας, ζήλιας, αβεβαιότητας που αν δεν λυθεί καταντάει αρρώστια... Ψύχωση... Ψύχωση που καταστρέφει τον έρωτα, τον ρομαντισμό, και την αγάπη μερικές φορές... Που κάνει τον έναν να νιώθει προδομένος, αδικημένος και τον άλλον να θέλει να γλυτώσει από την ιδέα του/της πρώην του άλλου.. Να θέλει να βρει αυτό που είχε στην αρχή ή αυτό που ονειρευόταν ότι θα βρει σε αυτή τη σχέση.. Να νιώθει ότι είναι αδικία να εκμεταλλεύεται κάποιος τα συναισθήματά της και να σκέφτεται μία πρώην χωρίς να υπολογίζει τον άνθρωπο με τον οποίο είναι τώρα..
Είναι η περίπτωση που πονάει περισσότερο.. Και πονάει αυτόν που βλέπει ότι μία πρώην παίζει ακόμα σημαντικό ρόλο στη ζωή του συντρόφου της.. Γιατί αυτό το σκηνικό δεν τον αφήνει να κοιτάξει μπροστά.. Να κάνει όνειρα.. Να μην φοβάται όταν χτυπάει το τηλέφωνο του συντρόφου της.. Να μην υποπτεύεται κάθε μήνυμα, κάθε δόνηση στο MSN (για όποιον χρησιμοποιεί).. Τον γυρνάει πίσω.. Και τώρα θα μου πείτε, ποια είναι η λύση? Τι να σας πω και εγώ? Αν την ήξερα δεν θα επέτρεπα στον εαυτό μου να τα περάσει όλα αυτά.. Προσπαθήστε να συζητήσετε το πρόβλημά σας με τον άλλον.. Όμως μην δεχτείτε ποτέ την δικαιολογία « Μα αγάπη μου, είμαστε φίλοι, μόνο φίλοι..» Ποτέ μετά από μία σοβαρή και μακροχρόνια σχέση δεν μπορεί να υπάρξει φιλία.. Συμπάθεια ναι, κατανόηση ναι, τυπική επικοινωνία (αν και αυτό είναι δύσκολο) ναι... Αλλά όχι φιλία.. Όχι κολλητιλίκια.. Δεν είναι φυσιολογικό δύο άνθρωποι που είχαν δεσμό, που ήταν ερωτευμένοι, που ο ένας έλιωνε στα τα μάτια του άλλου, που ξάπλωναν μαζί, να πηγαίνουν για καφέ και να μην υπάρχει ούτε ένα στοιχείο ερωτισμού, φλερτ, έλξης.. Μην γίνεστε τα θύματά τους.. Υπερασπιστείτε τον εαυτό σας.. Δεν υπάρχουν κανόνες εδώ.. Ούτε πρέπει.. Στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται.. Ακούστε μόνο την φωνούλα μέσα σας.. Ακούστε την καρδιά σας.. Δεν θα σας οδηγήσει ποτέ σε λάθος μονοπάτια..



Περίπτωση 3η: Απειλή από τον εαυτό μας.
Φτάνουμε λοιπόν και στο άλλο άκρο.. Μακριά από φίλους, φίλες και πρώην.. Αντιμέτωποι με τον ίδιο μας τον εαυτό.. Χωρίς να μπορούμε να εμπιστευτούμε τον σύντροφό μας, χωρίς να μπορούμε να γευτούμε την χαρά του έρωτα.. Και γιατί? Γιατί κάποιος πριν από τον σύντροφό μας, μας φέρθηκε σκάρτα.. Μας πλήγωσε.. Μας πόνεσε.. Δεν ήξερε πως να μας κάνει να νιώσουμε ασφαλείς και μας μείωνε, μας υποτιμούσε ή πολύ πιο απλά μας φοβόταν.. Κι όμως.. Μπορεί να σας συμβεί.. Πιστέψτε στον εαυτό σας.. Μπορεί αυτός ο άνθρωπος, αυτός που σας πλήγωσε, να είδε τον μικρό παράδεισο που κρύβεται στην ψυχή σας.. Όλοι κρύβουμε έναν.. Άλλοι μικρότερο και άλλοι μεγαλύτερο.. Μπορεί λοιπόν να είδε τον παράδεισο σας και να τρόμαξε.. Ή να ένιωσε μειονεκτικά.. Μειονεκτικά γιατί μπορεί ο δικός του να είχε αρχίσει να χάνεται μέσα στην εκμετάλλευση του 21ου αιώνα.. Να μην ήξερε πως να ανταποκριθεί σε αυτά που νιώθατε και να προσπάθησε να σας βλάψει.. Δεν ήξερε όμως ότι αυτό σας έκανε πιο δυνατούς.. ΝΑΙ!!! ΣΑΣ ΕΚΑΝΕ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΥΣ!! Έτσι ακριβώς. Γιατί πρέπει να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι μετά από κάθε δοκιμασία.. Και όχι να κλεινόμαστε στον εαυτό μας και να φοβόμαστε τους γύρω μας.. Για αυτό αφεθείτε ελεύθεροι.. Μπορεί να ξαναπονέσετε.. Δεν σας εγγυώμαι τίποτα.. Αλλά να θυμάστε ότι οι άνθρωποι που ξέρουν να εκτιμούν, να αγαπούν και να νοιάζονται πραγματικά είναι ακόμα εκεί έξω και ψάχνουν ότι και εσείς.. Ανοίξτε τις πόρτες της καρδιάς σας και αφήστε τους να δουν την δύναμη που υπάρχει μέσα σας.. Αν τρομάξουν τότε δεν αξίζουν.. Αν δείτε ότι προσπαθούν τότε ενθαρρύνετέ τους, χαρίζοντας τους τον χάρτη της καρδιάς σας, του κορμιού σας, του μυαλού σας, της ψυχής σας...

Take care of yourself...