2007 - Πάρος

Απίστευτο μέρος.. Το γεφυράκι της Νάουσας στην Πάρο..

Κοριτσάρες μου σας λατρεύω..

Να γυρίσεις πίσω..

«Να γυρίσεις πίσω..» Τι ωραίος στίχος.. Και τι ωραίο τραγούδι.. Αφορμή για να γυρίσω πάλι στα παλιά.. Ξέρω ότι είναι λάθος.. Αλλά το μυαλό δύσκολα το ελέγχεις..
Και εγώ θέλω πολύ να το ελέγξω αλλά… Κάπου χάνω το παιχνίδι.. Ένα παιχνίδι ατελείωτο.. Περιμένω να σφυρίξει για την λήξη αλλά τίποτα.. Οι μέρες περνάνε και όλα μένουν ίδια.. 3 μήνες τώρα και εγώ ακόμα εκεί.. Μαζί με σένα περνάμε ώρες ατελείωτες.. Κουβεντιάζουμε χωρίς να καταλήγουμε πουθενά.. Είσαι και εσύ σαν και μένα.. Τα δίνεις όλα.. Αγάπησες και έδωσες ότι είχες.. Αλλά ο άλλος τυφλώθηκε.. Δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα κούκλα μου.. Η ώρα σας δεν ήταν αυτή που ζήσατε στις διακοπές.. Η ώρα σας θα έρθει και θα μείνει και στους δύο αξέχαστη.. Θα ζήσετε ότι δεν έχετε φανταστεί.. Η ζωή παίζει τρελά παιχνίδια.. Και το ξέρουμε και οι δύο.. Να το θυμάσαι αυτό.. ΝΑ θυμάσαι αυτά που σου έχω πει.. Σ’αγαπάω και θα είμαι εδώ σε κάθε στιγμή της ζωής σου.. Να τα περάσουμε μαζί.. Όλα..

Η αγάπη έχει τους πολλούς παράξενους δρόμους της...

Τσάρλς Μπουκόφσκι

Αγαπημένο απόσπασμα από το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη..

ΙV. Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς

Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ακούς

Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς

Μαχαίρι

Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς

Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς

Είμ’εγώ,μ’ακούς

Σ’αγαπώ,μ’ακούς

Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ

Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς

Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες

Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς

Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι

Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς

Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,ν’ακούς

Τών ανθρώπων

Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει

Στά νερά ένα-- ένα , μ’ακούς

Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς

Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς

Όπου κάποτε οί φιγούρες

Τών Αγίωνβγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς

Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς

Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω

Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς

Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους

Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς

Τής αγάπης

Μιά γιά πάντα τό κόψαμε

Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς

Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς

Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας

Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς

Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς

Μές στή μέση τής θάλασσας

Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς

Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς

Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς

Άκου,άκου

Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;

Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς

Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς....

Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς....;

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Μ.Β μου..

.... περίεργα ....

Τώρα περιμένει μήνυμά μου για να του πω αν θα βρεθούμε, δεν ξέρω τι κάνουμε, που πάμε. Παριστάνουμε κ οι δύο ότι δεν τρέχει τίποτα αλλά μέσα μου τίποτα δεν είναι το ίδιο. Ίσως να είμαι εγώ η περίεργη, η στριμμένη της υπόθεσης, το μόνο που ξέρω και με νοιάζει είναι ότι δεν είναι λίγες οι φορές που τσακωνόμαστε για ασήμαντα πράγματα. Μπορεί να με ξενερώσει πάρα πολύ εύκολα. Δυο κουβέντες αρκούν για να μου ρίξει το κέφι και τη διάθεση.. Δεν ξέρω όμως τι πρέπει να κάνω.. Μακριά του η ζωή μου θα είναι άδεια.. Μόνο που σκέφτομαι ότι δεν θα υπάρχει ΕΚΕΙΝΟΣ να μου στείλει μια καλημέρα το πρωί, να με ρωτήσει πως πήγε το μάθημα.. Απλά πράγματα που όμως μετά από δύο χρόνια μου έχουν γίνει απαραίτητα, αναγκαία.. Μπορεί σε μερικούς να φαίνονται ανόητα και παιδιάστικα αυτά, έτσι όμως βλέπω το θέμα.. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα το ξεπεράσω, δεν θα πεθάνω κιόλας.. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω αν θέλω να το ξεπεράσω, αν θέλω να τον χάσω από τη ζωή μου.. Από την άλλη είναι και ο εγωισμός μου στη μέση.. Δεν θέλω ούτε να το φανταστώ ότι μπορεί να γυρίσει στην άλλη. Δεν μπορεί να καταλάβει ότι δεν κάνει για αυτόν? Έφαγε κέρατο από αυτή την κοπέλα και το ξέρει. Κι όμως στην πρώτη δυσκολία ήταν έτοιμος να τρέξει κοντά της. Να γυρίσει πίσω. Εκεί που προδόθηκε. Δεν το χωράει το μυαλό μου αυτό το πράμα.. Ειλικρινά.. Δεν μπορώ να δώσω καμία εξήγηση.. Γνωρίζοντάς τον και από την καλή και από την ανάποδη ξέρω ότι ο εγωισμός του δεν θα του επέτρεπε ποτέ να γυρίσει.. Και τον εγωισμό του, τουλάχιστον μαζί μου, δεν τον έχει βάλει ποτέ πάνω από την καρδιά του.. με εκείνη γιατί να το κάνει? Και η υποκρισία του είναι κάτι ακόμα που δεν αντέχω.. καταλαβαίνω πότε εκείνη υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Πότε τον έχει πάρει τηλέφωνο. πότε μιλάνε, πότε του έχει στείλει μήνυμα. Πότε του έχει κάνει αναπάντητη. Το καταλαβαίνω γαμώτο. Το νιώθω. Αυτό με σκοτώνει.. Ότι της επιτρέπει, (ή αλλιώς της επέτρεψε) να μου κάνει κακό.. να με επηρεάσει, να με βλάψει.. Και δεν είναι μόνο αυτή στη μέση.. Είναι και οι φίλοι του, αν μπορεί κανείς να τους αποκαλεί έτσι.. Κάποιος που δεν σέβεται την κοπέλα σου είναι φίλος? Που μιλάει με τον χειρότερο τρόπο για αυτήν.. Είναι φίλος? Έχω χάσει την ηρεμία μου και τον εαυτό μου μαζί.. Δεν ξέρω που θα μας βγάλει.. Δεν ξέρω πως θα καταλήξει.. Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν θα αντέξω για πολύ ακόμα.. Όχι για πολύ..

Γιατί..

Γιατί η ώρα δεν περνάει,

γιατί το βλέμμα να΄ναι κενό,

γιατί η σκέψη αυτή με πονάει,

γιατί να μη βλέπω ουρανό..

Γιατί να σε θυμάμαι ακόμα,

γιατί δεν έχω αλλάξει ζωή,

γιατί να νιώθω ξένο το σώμα

κι η καρδιά μου κλειστή,

έχει πια αποκλειστεί σε χειμώνα βαρύ...

Γιατί να μη μπορείς στα μάτια να με δεις,

μιλάω με τον Θεό κανείς δεν είναι εδώ,

γιατί δε το τολμάς και ζεις στο ψέμα σου,

να βρεις τι κρύβεται κάτω απ΄το δέρμα σου...

Γιατί να μη μπορείς τι νιώθεις να μου πεις,

δε ξέρεις τι ζητάς δεν ξέρεις ν΄αγαπάς,

γιατί δεν άνοιξες ποτέ σου τη ψυχή,

γιατί την έκλεισες για πάντα φυλακή...

Γιατί να μη μπορείς ότι σου συμβαίνει να το μοιραστείς,

γιατί δεν το προσπαθείς...

Γιατί στον ίδιο δρόμο βαδίζω,

αφού δεν βγάζει πια πουθενά,

γιατί μόνο σε θαύμα να ελπίζω,

κι η δική μας σκηνή μια συνήθεια κοινή,

τεντωμένο σχοινί...

Γιατί να μη μπορείς στα μάτια να με δεις,

μιλάω με τον Θεό κανείς δεν είναι εδώ,

γιατί δε το τολμάς και ζεις στο ψέμα σου,

να βρεις τι κρύβεται κάτω απ΄το δέρμα σου...

Γιατί να μη μπορείς τι νιώθεις να μου πεις,

δε ξέρεις τι ζητάς δεν ξέρεις ν΄αγαπάς,

γιατί δεν άνοιξες ποτέ σου τη ψυχή,

γιατί την έκλεισες για πάντα φυλακή...

Γιατί να μη μπορείς ότι σου συμβαίνει να το μοιραστείς,

γιατί δεν το προσπαθείς,

γιατί να μην μπορείς...